ΑΝΤΙΟ…

ΑΝΤΙΟ…

Πραγματικά δεν ξέρω γιατί σου γράφω. Ίσως γιατί στις ατέλειωτες ώρες της πλήξης και της μοναξιάς μου είσαι ένας φάρος φωτεινός για τα θαλασσοδαρμένα όνειρα μου. Ίσως γιατί δεν θέλω να σου μιλήσω ξανά ίσως γιατί με πλήγωσες, με πληγώνεις και νομίζω ότι πάντα θα με πληγώνεις. Ξέρεις πως νοιώθω για σένα, ίσως το ξέρεις καλύτερα και από μένα. Δεν ξέρω πως και τι νοιώθεις για μένα, πιθανόν γιατί δεν μου το είπες ποτέ. Ίσως γιατί δεν ήθελα να το ακούσω, ίσως επειδή δεν ήθελες να μου το πεις, ίσως επειδή δεν ήθελα να ακούσω αυτό που θα ήθελες να μου πεις. Πολλά ίσως, πολλά αναπάντητα γιατί, πολύ πίκρα. Ας είναι. Να σαι καλά

Να σαι καλά και να χαμογελάς συνέχεια, με ένα χαμόγελο φωτεινό σαν Αυγουστιάτικη Πανσέληνο, αστραφτερό  σαν κεραυνός σε καταιγίδα.

Να σαι καλά και να αγαπάς συνέχεια τόσο όμορφα τόσο αληθινά όσο πιστεύω ότι μπορεί να αγαπήσει η καρδιά σου. Μια καρδιά μεγάλη σαν φωτεινός κύκλος που αγκαλιάζει όσα υπάρχουν και μεγαλώνει για να αγκαλιάσει όλα όσα θα υπάρξουν.

Θα ΄θελα μόνο να σου πω, έτσι για την ιστορία, ότι ναι μπορεί ένας άνθρωπος να αγαπήσει κάτι χωρίς να το έχει αγγίξει ποτέ του. Να το αγαπήσει κοιτώντας το στα μάτια και μόνο. Να το αγαπήσει αναπνέοντας μόνο το άρωμα του, αγναντεύοντας μόνο τα μαλλιά του. Τώρα όμως πρέπει να φύγω. Πρέπει να γυρίσω πίσω να ξαναβρώ την ζωή μου εκεί που την άφησα και να την πάρω από το χέρι για να συνεχίσω να ζω. Για να μπορέσω να ονειρευτώ ξανά, να μεγαλώσω λίγο, να ξαναχαμογελάσω αλλά αυτήν την φορά με όλο μου το χαμόγελο. Κι αν στον δρόμο βρω τα κομμάτια από το όνειρο που άπλωσα στα πόδια σου και το έβαψα με την καρδιά μου, τα αστραφτερά τόξα που συνδέουν τις κορυφές της ψυχής θα με συντροφεύουν. Σε μια στάση ονείρου, από αυτές που κάθε άνθρωπος λαχταρά να έχει, θα σταματήσω λίγο, θα γονατίσω, θα δακρύσω πιθανόν, θα γελάσω. Μα δεν θα ξαναγυρίσω. Θα χαιρετήσω όλα αυτά που είδα, αυτά που έζησα και θα βαδίσω μπροστά. Γιατί ο κόσμος απλώθηκε και αν δεν ανοίξουμε τα μάτια μας θα χάσουμε αυτό το εκπληκτικό φαινόμενο που συντελείται γύρω μας.

Αν κοιτάξεις ψηλά στον ουρανό, σε ένα άστρο υπάρχουν όλα τα όνειρα που έκανα. Δυστυχώς αυτό το άστρο δεν έπεσε ποτέ και έτσι τα όνειρα μου δεν ήταν γραφτό να γίνουν πραγματικότητα. Μα δεν σκιάζομαι. Εκατομμύρια άστρα υπάρχουν στον ουρανό του μικρού, και μακριά από τα φώτα, χωριού. Θα σημαδέψω ένα καινούργιο και θα ξεκινήσω πάλι να το φορτώνω με όνειρα, ελπίδες, πάθη, λάθη. Γιατί δεν θα αλλάξω ποτέ. Κι αν το παλιό το άστρο λάμπει έντονα και μου θυμίζει τις παλιές αγάπες, δεν θα αφήσω το δάκρυ της ψυχής να γίνει κλάμα στα μάτια. Θα πονώ, θα υποφέρω, θα γελώ. Γιατί όταν ήμουν μικρός έμαθα ότι ήρωας δεν είναι αυτός που αποκρούει τον κίνδυνο αλλά αυτός που κρύβει τον πόνο του σε ένα χαμόγελο και βαδίζει μπροστά. Και θα γελώ, θα γελώ κι ας πονώ. Κανείς δεν θα το καταλάβει.

Φεύγω καβάλα σε ένα άσπρο όνειρο για μια καινούργια ζωή. Ίσως να μην με ξαναδείς ποτέ, ίσως να μην με ξανακούσεις ποτέ. Άκου τούτο και φύλαξε το καλά. Σε κάποιο κομμάτι της καρδιάς μου με χρυσοπορφυρα γράμματα είναι χαραγμένο το όνομα σου. Τα τελευταία πράγματα που θα κυλήσουν στις φλέβες μου όταν η καρδιά μου σιγήσει θα είναι τα γράμματα του ονόματος σου…

Σ΄αγαπώ, σ΄αγάπησα….

Αντίο για τώρα, Αντίο για πάντα…

Comments

comments