ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΟΥΝ…

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΟΥΝ…

Εργάζομαι. Υποτίθεται… Σκέφτομαι μόνο εσένα. Τι να κανείς τώρα που δεν είσαι εδώ; Τι να σκέφτεσαι άραγε. Θυμάσαι τότε που αγκαλιασμένοι χαζεύαμε τα άστρα στην ακρογιαλιά που ‘πεφταν στην θάλασσα; Ήθελες να πας κολυμπώντας να πιάσεις ένα να το κάνεις δικό σου… Θα ναι βρεμένο και θα γλιστρά σου έλεγα και κοιτάζαμε ψηλά μαζί να βρούμε ένα σταθερό, μεγάλο και φωτεινό να του δώσουμε όνομα και να το κάνουμε δικό μας. Τσακωθήκαμε γιατί δεν σου άρεσε το όνομα που είπα να δώσουμε σε εκείνο το πιο λαμπρό αστέρι ανατολικά της χαράς. Ήθελες να είναι μόνο δικό σου ακόμα και το όνομα. Έφυγες, δάκρυσα, τότε δεν είδες τα δάκρυα μου τώρα τα μαθαίνεις… Ήταν από τις πρώτες μέρες που είχες αρχίσει να με βαριέσαι, είχαν αρχίσει τα σημάδια των γηρατειών στην δική μας αγάπη, οι πρώτες ρυτίδες… Και γω νόμιζα ότι οι ρυτίδες αυτές ήταν από το πολύ το γέλιο. Γελάστηκα…Πως να το φανταστώ. Ταξίδευα σε έναν άλλο κόσμο που η κακιά σκέψη δεν χωρούσε.

Τώρα τα θυμάμαι και νοσταλγώ. Χωρίσαμε. Πρέπει να ξέρεις να φεύγεις όταν η αγάπη του αλλού για σένα έχει τελειώσει… Αυτό θα πει αξιοπρέπεια… Χαζομάρες

Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι στο νησί; Τότε που είπαμε να εξαφανιστούμε απ΄ όλους κι απ΄ όλα; Φύγαμε τρεις μήνες. Έχασα την δουλειά μου αλλά είχα εσένα. Αυτό μου έφτανε. Αγκαλιαζόμασταν σφιχτά κι ονειρευόμασταν. Να μην τελείωνε ποτέ εκείνο το καλοκαίρι. Τώρα πρέπει να μαζέψω τα συντρίμμια μου. Κομμάτια ζωής από δω κι από κει.

Ξέρω ότι ούτε αυτό το γράμμα θα το διαβάσεις. Την ξέρω την διαδρομή που θα ακολουθήσει. Από την ψυχή μου στα μάτια μου, θα γίνουν δάκρυα οι λέξεις και θα στάξουν στο λευκό χαρτί να ταξιδέψουν μαζί με τα όνειρα μου να φτάσουν στα χέρια του ταχυδρόμου. Του τελευταίου ανθρώπου που θα το αγγίξει πριν καταλήξει στο καλάθι των άχρηστων μαζί με τόσα άλλα.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τι έκανα λάθος σε αυτήν την ιστορία. Ποιος σταθμός κατά την διαδρομή δεν ήταν αρκετά θελκτικός για να λάβω το μήνυμα του και να αλλάξω τραίνο.

Δεν πειράζει. Έτσι ήταν και έτσι θα είναι πάντα η ζωή. Ένα ταξίδι. Πότε στην ακροθαλασσιά του νησιού, πότε στα σύννεφα της Αττικής, πότε εδώ, πότε εκεί…

Θυμάσαι το βράδυ που κράταγα το χέρι σου όταν έκλαιγες; Τίποτε δεν στάθηκε ικανό να κάνει τα δάκρυα σου να στερέψουν… Μου πες άσε με και σε άφησα. Και εσύ έφυγες. Στο καινούργιο σου ταξίδι είθε να ναι ο δρόμος που θα σε πάει σύντομα στην ευτυχία σου… Να σαι καλά και να χαμογελάς συνέχεια…

Comments

comments