Στροφή στα τοπικά προιόντα, τα αγνά, τα παραδοσιακά

Στροφή στα τοπικά προιόντα, τα αγνά, τα παραδοσιακά

Σε εκπληκτικά μεγάλο ποσοστό, οι εταιρίες οι νεοφυείς, οι δημιουργικές, οι start-up ιδέες, οι την κρίση βιώσουσες και την λύση αναζητήσουσες βαδίζουν σε ίδια παρεμφερή, αρχέγονα μονοπάτια. Σε βαζάκια, σε σακουλάκια, σε βραβευμένες συσκευασίες και με ετικέτες που ξεχειλίζουν έμπνευση και δημιουργικότητα, σφραγίζουν, περικλείουν και περιγράφουν τα βασικά και επιμέλως ξεχασμένα:

  • Επιτόπου στροφή στην παράδοση, στην αγνότητα, στην μοναδικότητα, στον τοπικιστικό χαρακτήρα του προιόντος, της διαδικασίας παραγωγής και φροντίδας.

Τα παραδείγματα άπειρα κι αμέτρητα. Καθημερινά σκάει και ένα καινούριο για να γεμίσει τις σελίδες των ιστολογίων που και αυτές πια είναι τόσες πολλές που χάνονται σε μια διαρκή αναζήτηση προβολής και like… Σε μια από αυτές λοιπόν διάβασα για τις πέντε Ελληνικές εταιρίες που αλλάζουν το χάρτη στα τοπικά προιόντα. Με όχημα την κρίση την ελληνική και την απρόσμενη ανάπτυξή που έφερε στην βιομηχανία της μόδας, ζευγάρια, νέοι, άνεργοι, πετυχημένοι, οραματιστές, ιδεολόγοι εμπνευσμένοι (και άλλοι όχι και τόσο) πήραν τα βουνά, φτάσανε σε χωριά, θυμήθηκαν νησάκια ξεχασμένα από το Θεό (μη πω για το κράτος, χεσμένους μας έχει…) και με έμπνευση από την παράδοση, δημιουργούν και μεγαλουργούν.

Μαρμελάδες με μόνο τρία συστατικά, αρωματικά, ροφήματα και βότανα, που ξηραίνονται όπως ξηραίνονταν τον παλιό (καλό;) καιρό και συσκευάζονται με μεθόδους νέες που διατηρούν αναλλοίωτα γεύσεις και αρώματα, γλυκά με αυθεντικό (πραγματικό) βούτυρο και ο κατάλογος μακρύς…

food3

Κάθε φορά που διαβάζω λοιπόν κάτι σχετικό μου έρχεται στο μυαλό ο κουνιάδος μου ο Στέλιος. «20€ το κιλό το χοιρινό. Το μεγάλωνα ένα χρόνο, 365 ημέρες πλύσιμό πρωί-βράδυ, πως θα πληρωθεί αυτός ο κόπος, τόση φροντίδα;» Ψάχνω να βρω λοιπόν την ισορροπία, εκείνη τη λεπτή γραμμή που καθιστά ένα προιόν, μεσούσης μια απίστευτης κρίσης (οικονομικής, αξιών, αγαθών, ηθικής), βιώσιμο, βρώσιμο και ηθικό. Η αλήθεια είναι ότι οι στόχοι έχουν επανασχεδιαστεί, έχουν αναδιαμορφωθεί ξανά και ξανά και ολημερίς πιέζονται προς τα κάτω ακολουθώντας το δρόμο που χάραξε ο λαικός ρήτορας: Πολλά δε θε ο άνθρωπος για να ναι ευτυχισμένος, και απαντώ:

  • Να μπορείς να είσαι εντάξει με τις υποχρεώσεις σου (τις δικές σου, της οικογένειάς σου, του μαγαζιού σου) και να μπορείς το βράδυ να φτάνεις σερνάμενος στο κρεββάτι σου ευχαριστώντας το θεό για το σήμερα και προσδοκώντας τον άρτον τον επιούσιο την επαύριο..
  • Να μπορείς να χαμογελάς στη γυναίκα σου στα παιδιά σου, στην πεθερά σου στο γείτονα…
  • Να χαίρεσαι για ότι έχεις, ότι σε ευχαριστεί, ότι αγαπάς και να μπορείς να δένεσαι σε κατάρτια όταν λαλούνε οι σειρήνες…
  • Να έχεις το μυαλό να σκεφτείς ότι ένα νησάκι 100 στρέμματα όλο κι όλο δεν γίνεται να ποτίζει με κρασί όλο τον κόσμο, να χουνε τόσα πολλά οινοποιεία και να κάνουνε και οινικά συνέδρια….(όταν ξεχείλωνε η μπλούζα μου, η μάνα μου την έκανε ξεσκονόπανο, το μάρκετινγκ την κάνει …. – μην το πεις Ηλία, μην το πεις παιδί μου…)
  • Να ξαναθυμηθείς αν ξέχασες και να ξαναμάθεις αν ξέμαθες τις εποχές του χρόνου και τα καλούδια κάθε μιας για να δεις ότι όλες οι γεύσεις δεν είναι ίδιες και ότι έχει ο καιρός γυρίσματα…
  • Να σκεπαστείς καλά να μην πουντιάσεις…

Δες το άρθρο που σου είπα στην αρχή, ωδή στην διαφημιστική προβολή εδώ.

Comments

comments