Αντίο και ένα φιλί για το δρόμο….

Αντίο και ένα φιλί για το δρόμο….

11 Ιουλίου 2018
Εγρηγόρος, Χίος

Αντίο και ένα φιλί για το δρόμο….

Ψυχή μου όμορφη, ματάκια μου λαμπερά….

Ίσως είναι η τελευταία φορά που σου γράφω, όχι γιατί δεν θα μπορώ αλλά γιατί δεν πρέπει…. Δεν πρέπει, γιατί πήρα από την ψυχή σου ότι απλόχερα μου μοίραζες και σου επέστρεψα ένα τεράστιο τίποτα….

Εκείνη την μέρα που φώτισες την καρδιά μου με τα υπέροχα μάτια σου και το τεράστιο χαμόγελό σου, θα την κρατήσω για πάντα στην ψυχή μου, μοναδική στιγμή, αστραφτερή ανάμνηση αλλά και κατακόμβη των ονείρων μου και των ελπίδων μου για ένα καλύτερο αύριο…..

Δε μου ζήτησες ποτέ τίποτα και νόμιζα ότι σου έδινα τα πάντα… Φευ…. Μόνο πίκρα έσταζα στην ψυχούλα σου και μαχαιριές στην καρδούλα σου που την αγάπησα όσο τίποτα άλλο σε αυτόν τον παλιόκοσμο που μου χρέωσαν να ζήσω….

Πήραμε γοργά την κατηφόρα και μόνο εσύ το ζούσες….. Εγώ με το στραβό μου το μυαλό και την απεραντοσύνη της βλακείας μου, νόμιζα ότι ήθελες χώρο να κινηθείς, αέρα να πετάξεις, ησυχία να κοιμηθείς και κάπου σε μια άκρη εμένα να σε κρατήσω αν στραβοπατήσεις, να σε χαϊδέψω αν πονέσεις, να σου φιλήσω το δάκρυ σου να χαθεί γοργά και να σε σπρώξω πάλι να πας ψηλά….

Φευ….

Όσο εγώ κοιμόμουν τόσο έσβηνε το εμείς και ποτέ δεν το κατάλαβα γιατί κοιμόμουν…. Από εκείνη τη στιγμή που αποφάσισα να κοιμάμαι για να μην βλέπεις τα δάκρυα μου κάθε στιγμή που προσπαθούσαν να μπω λίγο στον χώρο σου και με έδιωχνες μακριά γιατί βιαζόσουν (πάντα βιαζόσουν….), περίμενα με αγωνία αλλά και ελπίδα πότε θα με καλέσεις, πότε θα μπορέσεις, πότε θα θελήσεις…. Έτσι νόμιζα…. Κάποια στιγμή θα θελήσεις, θα με αναζητήσεις θα δεις ότι είμαι εκεί και ίσως να πρόσθετα κάποιες ακόμα σταγόνες ευτυχίας σε ένα περιβάλλον που με πονούσε καθημερινά και σιώπαγα μην ακουστεί ο πόνος μου και σε πάρει ακόμα πιο μακριά….

Όσο εγώ κοιμόμουν εσύ ταξίδευες ανηφοριές αλλά δε μου το είπες ποτέ….

Και τώρα, δω πάνω, στα Βορειόχωρα, άκουσα κι έμαθα… Δε μου το είπες ποτέ γιατί έκανες υπομονή…. Δε μου το είπες ποτέ γιατί δεν, γιατί δεν…, γιατί δεν….. Και μου το είπες τώρα, σήμερα… Αντίο μου πες, δεν μπορώ άλλο να υπομένω μια ζωή που δεν την επέλεξα μου είπες. Αντίο μου πες, στο καλό, σήμερα το πες, καιρό το ένοιωθες, χρόνια το ζούσες… και πάγωσα… Όσο κι αν το ήξερα, όσο και αν το ένοιωθα, όσο κι αν το ζούσα, δεν είχα προετοιμαστεί για αυτό το αντίο…. Και πόνεσα…. Μού άξιζε…. όταν άφηνες άλλους να σε βλέπουν στα όνειρά τους, όταν πέρναγες νύχτες όμορφες με ατελείωτες συζητήσεις και γω μακριά, ήσουν ήδη αλλού, πολύ πιο μακριά από μένα που ήμουνα μακριά….

Γιατί τα γράφω τώρα ε….. Αργά, πολύ αργά… τώρα που ο δρόμος που πήραμε δεν έχει επιστροφή…. Τότε που θα μπορούσαμε, δεν μου είπες, δεν μου έδειξες, δεν ήθελες….. και μετά έγινε συνήθεια…. Γέμισες την μοναξιά μου αλλά δεν κατάφερα ποτέ να πάρω την δική σου και να την κάνω φίλη μου, να σε κερδίσω, να σε κάνω να νοιώσεις ωραία να σε κάνω να νοιώσεις όπως θα ήθελες να νοιώσεις….. Αλλά δεν μου το είπες ποτέ, δε το μοιράστηκες μαζί μου ποτέ…. Δυό σου όνειρα μοιράστηκες μαζί μου και βάλθηκα το ένα, με ότι δυνάμεις είχα, μικρές είναι η αλήθεια, να σε βοηθήσω να το κάνεις πράξη, να το ζήσεις, να το χαρείς…. Και να ξέρες πόση χαρά μου δίνει κάθε σου επιτυχία και πόση πίκρα με ποτίζει κάθε σου δυσκολία….. και, να ξέρεις, αυτό δε θα το χάσω ποτέ… Οι χαρές μου στις επιτυχίες σου είναι βαθιά χαραγμένες μέσα μου και χαμογελώ ακόμα…. Πάντα θα χαμογελώ, γιατί ότι και να μου συμβεί, ότι και να γίνει, ο κόσμος μου όλος ήσουν εσύ…

Χρησιμοποιώ την αγαπημένη σου γραμματοσειρά αλλά όσο κι αν προσπαθώ δεν καταφέρνω να βάζω τελείες για να κάνω μικρές προτάσεις να μπορείς να τις διαβάσεις πιο εύκολα και να μην χαθείς μέσα σε μια δίνη συναισθημάτων και αγωνιών… Συγχώρα με…

Σε αγάπησα πολύ, ήθελα να είσαι ευτυχισμένη και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ…. Δε τα κατάφερα να σε ταξιδέψω σε εκείνη την μεριά του κόσμου που η ευτυχία φαίνεται τόσο στα πρόσωπα εκείνων που την ζουν αλλά και στα χέρια τους, στα λόγια τους στις ματιές τους, στα χάδια τους, όσο και αν προσπάθησα…. Θα μου πεις μάλλον δεν προσπάθησες αρκετά, ίσως γιατί ήμουν λίγος, ίσως γιατί ήμουν άχρηστος, ίσως γιατί ήμουν δύσκολος και θα έχεις χίλια δίκια…. ότι και να πεις θα έχεις δίκιο, αφού δεν τα κατάφερα….. και με πονά αυτό, με πονά πολύ γιατί πίστευα ότι θα μπορούσα να πάρω ένα ευτυχισμένο χάδι από την ευτυχισμένη ψυχή σου να περάσω και εγώ μερικές ευχάριστες στιγμές…. Αλλά είπαμε…. Τι να με κάνεις αν πρέπει να μου δείξεις για να δω και να μου πεις για να καταλάβω….

Παρακαλώ μέρα και νύχτα να μην συναντάς εμπόδια στο δρόμο σου, να πιστέψεις στον εαυτό σου και στις τεράστιες δυνατότητες που έχεις, να κάνεις κάθε μέρα όμορφα βήματα και να ξαναρχίσεις να λάμπεις…. όχι μόνο γιατί σου αξίζει πολύ αλλά και γιατί το δικαιούσαι.

Για όλα αυτά που σου πήρα όσο κοιμόμουν,

Για όλα αυτά που σου στέρησα όσο κοιμόμουν,

Για όλες τις στιγμές που γίνανε σιωπές όσο κοιμόμουν,

Για όλες τις βουβές σου κραυγές όσο κοιμόμουν,

Μη με συγχωρέσεις ποτέ, δεν το αξίζω…

Βάλε μπροστά γοργά για τον καινούργιο δρόμο, πέτα στην πρώτη στροφή τα κομμάτια μου που έχουν περισσέψει απάνω σου και γίνε αυτό που πρέπει να γίνεις. Μια υπέροχη ευτυχισμένη ύπαρξη, χαμογελαστή και ζωντανή, να μπορείς να σκορπάς τριγύρω απλόχερα χαρά και ευτυχία και να μην τελειώνει ποτέ… Ποτέ, ακούς;

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το γράμμα με την αγάπη μου αλλά τι να την κάνεις μια αγάπη που δεν την ζεις, δεν την αισθάνεσαι, δεν την αγγίζεις…

Θα ήθελα να γράψω «ο αγαπημένος σου» αλλά με τόσο πόνο που σου χάρισα καλύτερα να μην σου το θυμίζω…
Απλά λοιπόν ένα φιλί για το δρόμο…

Υ.Γ: Θα κοιμάμαι στο κρεβάτι μου στην Αμοργό και θα χω ένα καναπεδάκι για να μπορείς να ρθεις και να σου στρώσω καθαρά σεντόνια στο κρεβάτι… Εγώ θα κοιμηθώ στον καναπέ….

Comments

comments