Έκανα ταξίδια μακρινά

Έκανα ταξίδια μακρινά

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να  ΄ναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Ο Καβάφης γράφει και εμείς ταξιδευτές. Ένα όνειρο, μια απόλαυση, μια ανάσα το ταξίδι. Σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά ο δρόμος. Γεμίζεις εμπειρίες, αρώματα, θύμησες να σε συνοδεύουν στο δρόμο της επιστροφής που μπορεί να ‘ναι σχεδόν όσο μακρύς και ο πηγαιμός αλλά τις περισσότερες φορές μοιάζει διαφορετικός. ίσως γιατί οι εικόνες που φέρνεις μαζί σου στην επιστροφή είναι άλλες, πιο πολλές, πιο δυνατές, πιο μεγάλες. Γιατί έχεις πάει, τα είδες με τα μάτια σου, τα άγγιξες με τα χέρια σου, είναι δικές σου φωτογραφίες πια, χωρίς φίλτρα και παραμορφώσεις….

Zevgolatio_trainstation

Το πιο αγαπημένο μου ταξίδι αυτό με το τρένο, παλιά, τότε που ο κλασσικός θόρυβος του τραίνου που παλεύει με τα κενά στις σιδηροτροχιές, μέσα από σύννεφα καπνού απ το τσιγάρο μου και το τσιγάρο του διπλανού, έβλεπα χιλιάδες εικόνες να τρέχουν έξω απ το παράθυρο. Και γω εκεί, ακούνητος, αμίλητος, ρουφούσα αχόρταγα τις αλλαγές αυτές που γινόντουσαν γύρω μου και με ταξίδευαν.

Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να διαβάζει τα ονόματα των σταθμών και να κοιτά στον χάρτη που βρίσκομαι. Ακόμα περισσότερες φορές να κοιτώ τους σταθμούς που δεν είχαν επιβάτες και το τρένο θα περάσει σφυρίζοντας (κάπως αδιάφορα; Ποιος ξέρει…) και χαιρετώντας.

Γιατί το τρένο ξεκίνησε και φεύγει μακριά, απομακρύνεται και μένουν οι γραμμές, παράλληλες. Κάποια στιγμή θα ανέβω στον υπερσιβηρικό και θα τα πούμε από κει.

Comments

comments